Μη Συνδεδεμενος Παρακαλώ συνδεθείτε ή εγγραφείτε

Φοιτητική Συντροφιά Αγίας Σοφίας Πατρών » Πνευματικές συζητήσεις » Η τεχνη της αγαπης

Η τεχνη της αγαπης

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω  Μήνυμα [Σελίδα 1 από 1]

1 Η τεχνη της αγαπης Την / Το Σαβ 21 Νοε 2009, 9:29 pm

"Ήταν ένα τραγουδάκι που το τραγουδούσα στα παιδιά μου. Όλα το αγάπησαν πολύ. Θυμάμαι μάλιστα ένα μου παιδί που με τις χούφτες του, τις μικρές τρυφερές χούφτες του, μου σκέπαζε το στόμα ώστε να μη πω το τέλος της ιστορίας που ήταν ένα τέλος θλίψης, τέλος που δεν είχε το «ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», το τέλος δηλαδή των παραμυθιών.

Πιστεύω πάντα και κάθε φορά με ένα καινούργιο γεγονός εδραιώνεται αυτή η πίστη μου, πως δεν μπορεί να υπάρχει ένα τέλος καλό αν η πορεία είναι λαθεμένη.

Γι΄ αυτό, χωρίς να θέλω να πικράνω τα παιδιά μου, επέμενα να ακούσουν και το τέλος. Το τραγούδι, λοιπόν, μιλούσε για ένα ευτυχισμένο αρκουδάκι που μαζί με την μάνα του χαιρόταν τον κόσμο. Μα το βόλι του κυνηγού σκοτώνει τη μητέρα. Το αρκουδάκι μου, «πίνει νερό, πικραίνεται και πάει, είναι μονάχο και γι΄ αυτό πονάει». Μια μέρα στο μικρό ρυάκι, ένα σκιουράκι συναντά, παιχνίδια κάνουνε τρελά. Θε μου, να μη τελειώσει αυτή η χαρά. Το αρκουδάκι μας ξαναγίνεται ευτυχισμένο. «Πίνει νερό, δροσίζεται και πάει, έχει έναν φίλο και τον αγαπάει!».

Η συντροφικότητα, η φιλία, ο άλλος, γεμίζει την ψυχή όχι μονάχα του μικρού αρκούδου. Τη δικιά μας ερημιά καταργεί, δικιά μας ευτυχία είναι να έχουμε έναν σύντροφο. Σκέφτομαι πως σαφώς γι΄ αυτή τη συντροφικότητα μιλά στην Π. Διαθήκη, όταν δημιουργεί από τον Αδάμ ο Θεός την Εύα. Είδε, λέει, ο Θεός πως δεν είναι ευτυχία να βρίσκεται μόνος ο άνθρωπος στη Δημιουργία.

Είναι το αρκουδάκι μας τόσο ευτυχισμένο, συνεχίζει το παιδικό διδακτικότατο τραγουδάκι, που σφίγγει στην αγκαλιά του τον καινούργιο φίλο. Μα βάζει τόση δύναμη σ΄ αυτό το αγκάλιασμα, τόσο ασφυκτικά σφίγγει τον φίλο του που το σκιουράκι το μελί, άφησε μια κραυγή και πέθανε.

Το αρκουδάκι μας «πίνει νερό, πικραίνεται και πάει, δεν του ΄μαθαν πότε πως ν΄ αγαπάει!!!». Εδώ είναι το τέλος· το τέλος είναι τόσο θλιβερό ώστε να μη μπορεί να το αντέξει το νέο παιδί και να θέλει να μου σφραγίσει το στόμα, ή να βουλώσει τ΄ αυτιά του για να μην τ΄ ακούσει. Μα εγώ επέμενα να το λέω και τώρα τα παιδιά μου το τραγουδούν και στα δικά τους παιδιά.

Βλέπετε το μήνυμα είναι διαχρονικό. Τα σκέφτηκα όλα αυτά όταν ένα ζευγάρι σε τέλεια αποσύνθεση, με παιδιά που κοντεύουν να διαλυθούν σαν προσωπικότητες, ήρθαν φιλικά να κουβεντιάσουμε αυτά τα προβλήματα, να βρούμε το τι έφταιξε και η κατάσταση είχε φτάσει εκεί που άλλο δεν πήγαινε. Ήταν φιλική, κοντινή η οικογένεια και τους γνώριζα καλά. Ένας ένας ήταν θαυμάσιοι, όλο αισθήματα και αγάπη. Οι γονείς άνθρωποι θυσίας, άνθρωπο όλο καρδιά. Μα δεν τους είχε μάθει κανένας να αγαπάνε σωστά. Κι έτσι ξεχασμένη, χαλασμένη κάνουλα η αγάπη, αντί να ποτίζει το χώμα, να το αφρατεύει, να το κάνει καρπερό, ώστε λουλούδια να γεμίζει ο τόπος, το ΄κανε το τόσο νερό, το άσκεφτα χυμένο, βάλτο. Και στο βάλτο τα κουνούπια μένουν· εστία μόλυνσης ο βάλτος.

Το αρκουδάκι από την πολλή αγάπη έγινε αιτία να πεθάνει η συντροφιά του. Δεν του ΄χε μάθει κανείς να αγαπά σωστά. Κανείς δεν του ΄χε πει πως τέχνη χρειάζεται η εκδήλωση της αγάπης. Τ΄ αγαπώ το παιδί μου τόσο που ανησυχώ μήπως μπλέξει. Και γι΄ αυτό το σπίτι γίνεται φυλακή· και ποιος ποτέ ονειρεύτηκε να μένει σε φυλακή και ποιος δεν παλεύει να δραπετεύει από κει; Τ΄ αγαπώ τόσο το παιδί μου, ώστε προλαβαίνω κάθε του επιθυμία. Ναι, μα τότε έχουμε ένα παιδί που δεν ποθεί τίποτα και που επιθυμία έχει να έχει ... επιθυμία.

Το αγαπώ το παιδί μου τόσο, ώστε του κρύβω τις δυσκολίες της ζωής.

Και έτσι το παιδί μας πιστεύει πως το ΜΗ είναι ανύπαρκτο, πως μέλι και γάλα οι δρόμοι, μαλθακεύει, παραιτείται από αγώνες, δεν τρίβεται, δεν ακονίζεται το μαχαίρι και έτσι όταν έλθει σε αντάμωση με τις δυσκολίες τα χάνει. Παραδίδεται χωρίς όρους και ζητά δεκανίκια όπως τα ναρκωτικά, το αλκοόλ κ.λπ.

Μα τη λαθεμένη εκδήλωση αγάπης την έχουμε για το σύντροφό μας. Η πνιγηρή, ασφυκτική υπερπροστατευτικότητα και εκεί προεκτείνεται. Και στα δύο φύλα συμβαίνει κάτι τέτοιο, όχι μόνο στο γυναικείο. Έχετε δει άβουλες γυναίκες; Πίσω τους κρύβεται ένας σούπερ δυναμικός άντρας που τις ... λατρεύει και γι΄ αυτό ή πιο σωστά εξ αιτίας αυτού η προσωπικότητα της γυναίκας δεν ξεδιπλώνεται φυσιολογικά. Δεν μπορεί να οδηγήσει αν ο άντρας της κάθεται πλάϊ της και της τονίζει τα λάθη της ακριβώς γιατί την αγαπά τόσο ώστε νοιάζεται γι΄ αυτήν, μην πάθει κάποιο ατύχημα.

Το χειμώνα παίχτηκε μια ταινία με τρομερή επιτυχία στους κινηματογράφους που τόνιζε το θέμα της αγάπης χωρίς διάκριση, της σαρωτικής αγάπης. Οι γονείς τόσο αγαπούσαν το παιδί τους ώστε να θέλουν να ακολουθήσει ένα επάγγελμα και όχι αυτό το επάγγελμα που το αγόρι ήθελε. Από την υπερβολική άτεχνη αγάπη, το αγόρι αυτοκτόνησε. Επειδή αγαπάμε το παιδί μας θέλουμε να του διαλέξουμε εμείς το σύντροφο της ζωής του. Και αργότερα γινόμαστε κακά πεθερικά γιατί το παιδί μας δεν αγαπιέται τόσο όσο του αξίζει από αυτό το σύντροφο, ή αγαπιέται κάπως αλλιώτικα.

Η Αγάπη είναι θεϊκό δώρο, λέει η Γραφή, καρπός του Αγίου Πνεύματος. Και εμείς αυτό το δώρο το κάνουμε κατάρα αν δεν μάθουμε την τεχνική του. Γι΄ αυτό επέμενα να το τραγουδώ στα παιδιά μου, παρά τις αντιδράσεις τους. Γι΄ αυτό και το χαμηλοτραγουδούσα σε κείνο το ταλαιπωρημένο ζευγάρι που έχοντας στις καρδιές τους τόση αγάπη, σφίγγονταν μεταξύ τους, παραμόρφωναν από το σφίξιμο την προσωπικότητα του πλαϊνού τους. Και έμεναν μόνοι. Ακριβώς σαν εκείνο το δυστυχισμένο αρκουδάκι!"

Γαλατεια Γρηγοριαδου-Σουρελη



(δεν εχω τι να πω σκεφτηκα απλως να το αφησω εδω αυτο το κειμενο της που μου αρεσε τοσο πολυ οχι μονο γιατι μεγαλωσα και γω με αυτο το τραγουδακι και το αγαπησα οσο κανενα αλλο ακομη και γι αυτο το μελαγχολικο που εβγαζε αλλα και γιατι τωρα μπορω να συνειδητοποιησω ποσο αληθινο ειναι αυτο που λεει, καποτε κοιτουσα δυσπιστα οσους ακουγα να λενε πως η αγαπη καποιου αλλου τους επνιγε, τωρα ισως και να το καταλαβαινω απολυτα και τελικα ισως το π ω ς να αγαπαμε να μας το μαθαινει ο Θεος και μονο.. μεσα σε μια ζωη που πανω απο ολους και απο ολα θα υπαρχει η αγαπη μας γι Αυτον...)

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών

2 Απ: Η τεχνη της αγαπης Την / Το Δευ 23 Νοε 2009, 5:47 pm

Πραγματικά εκπληκτικό το θέμα που ανέβασες, Γιωργία.

Πόσο όμορφη ιστορία είναι αυτή...Πόσο διδακτική. Φυσικά και το εν λόγω τραγούδι είναι μελαγχολικό αλλά παράλληλα τόσο όμορφο.

Δύο πράγματα μου έρχονται στο μυαλό: το πρώτο είναι η συζήτηση περί παιδιών και κάτι σαν "Τα κακά παιδιά είναι τα καλύτερα παιδιά" και το δεύτερο είναι να κουβεντιάσουμε για την ιστορία του αρκουδιού αυτού, του Μπίνγκο. Θα διαλέξω ένα συνδυασμό και των δύο.

Διάβαζα τις προάλλες μια ομιλία του π. Ανδρέα Κονάνου που μιλούσε για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών και υπήρχαν σημεία που μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Θα κάνω στο τέλος την σύνδεση με το θέμα της αγάπης (όπως αναφέρθηκε εδώ...) Λέει κάπου:

"[i]Το παιδί δεν μπορείς να το κάνεις ό,τι θέλεις. Η αλήθεια είναι ότι [b]ποτέ[/b] δεν μπορείς να το κάνεις ό,τι θέλεις. Αλλά ό,τι θέλει ο Θεός. Το παιδί δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο στο σπίτι σας.
- Αα, δεν μ' αρέσει...Βάλτο πιο εκεί....[/i]"

Το ένα είναι αυτό. Κάπου αλλού λέει:

"[i]Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε και εμείς οι πνευματικοί κάποτε. Ότι τα παιδιά (και τα πνευματικοπαίδια μας) θα διαφοροποιηθούν από εμάς. Θα μας αρνηθούν, θα μας γυρίσουν την πλάτη. Κάτι σαν τον απόστολο Πέτρο που γύρισε την πλάτη και αρνήθηκε τον Κύριό του... Δεν πρέπει να μας φαίνεται περίεργη η άρνηση των παιδιών μας. Ίσα ίσα... Έτσι θα δημιουργήσουμε μια αληθινή σχέση πατέρα - μάνας - παιδιού. Σχέση ελευθερίας και σεβασμού και όχι καταπίεσης και άνεσης"

"Πρέπει να σκεφτούμε και το άλλο: εσύ γυναίκα, φιλοξένησες στα σπλάχνα σου αυτό το παιδί και είναι κτήμα σου; Έτσι σκέφτεσαι; Όχι βέβαια. Δεν είναι δικό σου, του Θεού είναι. Ο Θεός το έφερε στον κόσμο και Αυτός θα το φροντίσει. Αυτός θα επιλέξει πότε θα το πάρει μαζί Του. Εμείς απλά, υπακούουμε στις εντολές Του. Πολλοί γονείς πιστεύουν ότι ΕΓΩ μεγάλωσα αυτό το παιδί και είναι δικό μου. Λάθος μεγάλο! Ο π. Νικόλαος Χατζηνικολάου έλεγε κάποτε: "Ο Θεός μας εμπιστεύτηκε τα δικά του παιδιά ως δικά μας, να τα οδηγήσουμε όσο δυνατόν πιο κοντά στην αγιότητα"

[/i]Ο π. Ανδρέας λέει και άλλα πολύ όμορφα πράγματα. Αλλά ας μην μακρυγορίσω και κουράσω. Θεωρώ πολύ σπουδαίο να ξέρουμε να αγαπάμε.. Πολύ όμορφο ειλικρινά. Και φυσικά ό,τι αναφέρθηκε εδώ αφορά και τις διαπροσωπικές μας σχέσεις και όχι μόνο τις σχέσεις παιδιών και γονέων.

Το ίδιο ισχύει για τις σχέσεις ενός άντρα και μιας γυναίκας και δύο φίλων. Ο σεβασμός πρέπει να υπάρχει. Η ελευθερία που θα δίνεις στον (-ην) άλλο (-ην) θα πρέπει να είναι αρκετή ώστε να κάνει τις επιλογές του και να "σκληραγωγηθεί" μ' αυτές. Το αρκουδάκι δεν έμαθε ποτέ του ν' αγαπάει. Γιατί κανείς δεν του έμαθε να αγαπάει... Ειλικρινά, έχουμε μάθει ν' αγαπάμε; Και τι σημαίνει "ν' αγαπάμε";

Λένε πολλοί, αγάπησε πρώτα τον εαυτό σου και το Θεό και μετά τους άλλους. Θα συμφωνήσω με σένα Γιωργία, ότι ο ίδιος ο Θεός διδάσκει την αγάπη με τον πρωτότοκο Υιό Του που ήρθε στον κόσμο μας και θυσιάστηκε για εμάς. Με όλα αυτά που πέρασε και υπέμεινε για τη δική μας ανάσταση...

Όσον αφορά το τραγούδι σημαίνει πολλά για μένα. Ένα εκπληκτικό άσμα που με έφερε πολλά χρόνια πίσω. Όταν το άκουγα (μικρός) σκεφτόμουν πάντα τους άπορους και φτωχούς ανθρώπους και έλεγα από μέσα μου: "Γιατί αυτοί να μην έχουν σπίτι; Γιατί να μην έχουν φαγητό και φίλους;" Απορίες παιδικές, αλλά διαχρονικές...

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών

3 Απ: Η τεχνη της αγαπης Την / Το Τρι 22 Δεκ 2009, 10:25 pm

Και μιλώντας για αγάπη...παραθέτω...μια ιστοριούλα που αφορά τον μεγαλύτερο και πιο ταλαντούχο τεχνίτη....τΟΝ Κύριο μας....του οποίου τη σάρκωση γιορτάζουμε σε λιγες μέρες...
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΠΑΡΑΜΥΘΙ
Μια φορά και κάθε καιρό είναι ο Θεός. Από κάποτε είναι και οι άνθρωποι. Οι αναφορές όμως που έρχονται από τη γη για την κατάσταση των ανθρώπων όλο και χειροτερεύουν. Το ανθρώπινο γένος πάει από το κακό στο χειρότερο, παρ’ όλες τις προσπάθειες του Θεού με τους διάφορους αντιπροσώπους που από καιρό σε καιρό στέλνει για να τους συνεφέρει.

Μπροστά στην έκρυθμη αυτή κατάσταση η Αγία Τριάδα συνεδριάζει. Αποφασίζει ν’ ακούσει και τις απόψεις των ανθρώπων πάνω στο θέμα και να συζητήσει προτάσεις τους για την αντιμετώπιση του αδιεξόδου.

Σε λίγες μέρες φθάνει ως εκπρόσωπος της ανθρωπότητας μια διακεκριμένη προσωπικότητα, ένας σοφός Σύμβουλος του Αυτοκράτορα που διατηρούσε μεγάλο κύρος ανάμεσα στους ανθρώπους. Κολακευμένος από την προτίμηση δεν άργησε να πάρει θάρρος και να διατυπώσει τις απόψεις του για τη λύση του προβλήματος.

-Προτείνω να ληφθούν δραστικά μέτρα.
-Σαν ποια;
-Να σταλούν άγγελοι με πύρινες ρομφαίες για να συνετίσουν τους ανθρώπους.
-Μα τότε πού πάει η ελευθερία τους;
-Μπροστά στο καλό που θα γίνει, δε βλάφτει να τη στερηθούν προσωρινά.
-Μα καλό δίχως ελευθερία μπορεί να είναι καλό;

Ο σεβαστός Σύμβουλος πέφτει σε κάποια αμηχανία. Κι αναδιπλώνεται, θέλει να φανεί αρεστός και προτείνει αυτό που υποπτεύεται ότι θ’ αρέσει στο Θεό.
-Να σταλούν εκπρόσωποί σας για να τους συμβουλέψουν.
-Μα το μέτρο αυτό δοκιμάστηκε επανειλημμένα και απέτυχε.

Ο σεβαστός Σύμβουλος μπερδεύεται πάλι. Ωστόσο μια νέα ιδέα φωτίζει το μυαλό του.

-Να χορηγήσετε γενική αμνηστεία. Να βγείτε στον εξώστη του Ουρανού και ν’ ανακοινώσετε στους ανθρώπους ότι τους συγχωρείτε για την προσβολή που σας έκαναν και διαγράφετε τις αμαρτίες τους!

-Δεν μπορώ να το κάνω γιατί δεν αισθάνομαι θιγμένος από τα έργα τους. Αλλά κι αν έδινα γενική αμνηστεία, όπως προτείνεις, θα τους ωφελούσε; Πιστεύω πως όχι. Το πρόβλημα δεν είναι ν’ αποκαταστήσω τη σχέση μου με τους ανθρώπους. Ποτέ, άλλωστε, αυτή δε χάλασε. Αλλά ν’ αποκαταστήσουν οι ίδιοι τη σχέση τους με τον εαυτό τους. Στην περίπτωση, όμως, αυτή δεν έχουν τόσο αξία τα γενικά μέτρα που έρχονται απ’ έξω, όσο η αλλαγή των ανθρώπων που γίνεται μέσα τους, η σωστή επανατοποθέτηση του καθενός απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.

Ο Σύμβουλος τα ‘χασε πλέον οριστικά. Και τότε σκέφτηκε να εφαρμόσει την παλιά, δοκιμασμένη τακτική του, που χρησιμοποιούσε σε δύσκολες στιγμές.

-Εσείς τι λέτε; Ρώτησε με προσποιητή αφέλεια.
-Λέω να στείλω το Γυιό μου στη γη.
-Απαράδεκτο! του ξέφυγε η λέξη αυθόρμητα. Ταυτόχρονα όμως ένιωσε ότι φέρθηκε με απρέπεια. Σπεύδει να διορθώσει το πράγμα.
-Ίσως, ήταν κάπως βιαστική η κρίση μου. Μάλλον δεν έχω αντίρρηση. Αλλά θα πρέπει να παρουσιαστεί με την ανάλογη εμφάνιση που επιβάλλει η θέση του.
-Δηλαδή, ποια;
-Ε, να! Να περιβληθεί, ας πούμε, μ’ ένα αστρικό σώμα και να συνοδεύεται από μια στρατιά αγγέλων.
-Δε θα εκβιάσει, όμως, έτσι τις ανθρώπινες συνειδήσεις;

Πάλι τα ίδια, σκέφθηκε ο Σύμβουλος με κάποιο εκνευρισμό. Έτσι ξαναγύρισε στη γνωστή του τακτική.
-Εσείς πώς βλέπετε αυτή την αποστολή;
-Σκέφτομαι να γίνει άνθρωπος!
Αστροπελέκι!
-Τι είπατε; Άνθρωπος; Μα αυτό είναι εντελώς ασυμβίβαστο με την αξία του. Δεν κρατήθηκε. Είναι αναξιοπρεπές. Και πάλι δεν κρατήθηκε. Πώς το σκεφτήκατε αυτό;
-Λέγοντας να γίνει άνθρωπος, δεν εννοώ να εμφανιστεί ως άνθρωπος, αλλά να υπάρξει άνθρωπος, να γεννηθεί από μια θνητή γυναίκα.

Μήπως με περιπαίζει; Σκέφτηκε φανερά ενοχλημένος ο καλός μας Σύμβουλος. Μήπως το κάνει για να ελέγξει τη νοημοσύνη μου;
-Δεν μπορώ να παρακολουθήσω τη σκέψη σας, είπε με θιγμένη αξιοπρέπεια. Εννοείτε να περάσει από τη διαδικασία της ενδομήτριας ζωής, της γέννας, από την ασήμαντη βρεφική ηλικία από… Σταμάτησε από φρίκη. Τον συνέφερε κάπως η σκέψη πως ο Θεός πιθανόν να τον κοροϊδεύει. Τον κοιτάζει εξεταστικά με μια ματιά γεμάτη σημασία. Θα ‘θελε τουλάχιστον να μην πέσει η υπόληψή του.

Ο Θεός ένιωσε την κατάσταση του ανθρώπου. Ήταν κι αυτός όπως όλοι οι άλλοι. Αποκλεισμένος στο δικό του κόσμο. Ένας υπηρέτης που φρόντιζε μόνο «τα του Καίσαρος». Ωστόσο συνέχισε να του ξεδιπλώνει τη σκέψη του.
-Νομίζω ότι σωστά με καταλάβατε. Λέω γεννηθεί από μια θνητή γυναίκα και μάλιστα να μη γεννηθεί στην Πρωτεύουσα, ούτε στα Ανάκτορα, αλλά σε μια ασήμαντη πόλη, στη Βηθλεέμ, ας πούμε, μέσα σ’ ένα σταύλο!

Το πράγμα είχε παραγίνει για το Σύμβουλο. Ένιωσε ότι τον περιπαίζουν. Αν προσπαθούσε τουλάχιστο να περισώσει το κύρος του!… Πήρε το πιο σοβαρό του ύφος και είπε:
-Επιθυμώ εξ ονόματος μου εξ ονόματος όλων των ανθρώπων να δηλώσω ότι διαφωνώ με την πρότασή σας. Παρακαλώ να γραφτεί στα πρακτικά.

Με τη δήλωση αυτή η σύσκεψη έληξε. Ο Θεός σηκώθηκε, τον ξεπροβόδισε μέχρι την πόρτα και τον χαιρέτησε, ευχαριστώντας τον για τη συνεργασία του. Ο Σύμβουλος έφυγε πολύ συγχυσμένος κι αναστατωμένος. Σε όλη τη διαδρομή του γυρισμού μια απορία τριβέλιζε το μυαλό του. Πώς μπόρεσε ο Θεός να σκεφτεί όλ’ αυτά, έστω και γι’ αστείο;

Ηλίας Βουλγαράκης
Από το βιβλίο «Χριστούγεννα» Εκδόσεις Ακρίτας

Ο Χριστός Αγάπη εστί....αγάπη αγάπη αγάπη αγαπη αγάπη..σε κάθε χτύπο της καρδιάς του μωρού Ιησού σε κάθε τικ τακ αντηχεί μόνο αυτή λέξη...Και μεις οι άνθρωποι πρέπει να μάθουμε πως ποτέ μα ποτέ δεν είμαστε μόνοι μας...έχουμε κάποιον να μας αγαπάει αληθινά υπέρμετρα...που δε μας θα μας αφήσει ποτέ...ζηταει μόνο να τον αγαπήσουμε και μεις...ξεκινωντας απο την αγάπη στον πλησίον...την αγάπη στον εχθρό...που είναι διαφορετικές εκφάνσεις της αγάπης μας προς Αυτόν..
Μακάρι κάθε Χριστούγεννα αλλά και κάθε στιγμή της ζωής μας να θυμόμαστε το ποσο μας αγαπά και να γιορτάζουμε τη σάρκωση Του Χριστιανικά και Αληθινά..
Χαρούμενα και ευλογημένα Χριστούγεννα σε όλους...

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή  Μήνυμα [Σελίδα 1 από 1]

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης

 

(0)